Toen ik acht was, hoorde ik een nummer.
Ik bleef gewoon hangen bij hun muziek.
Daarom hebben ze een 22-jarige meid als ik als fan.
Indra. Ulan Bator, Mongolië.
Ik woon nu acht jaar bij mijn oma.
Zij is het grootste deel van mijn leven,
een onmiskenbaar deel van mijn leven.
Ik ben geboren en getogen in dat appartement.
Het is een heel typisch communistisch appartement.
Ik woon al 22 jaar in dat appartement.
Mijn oma koestert het enorm.
Ze wil 't niet verkopen.
Ze wil haar laatste dagen doorbrengen in dat appartement.
Het vlees wordt rood.
Je bent zo traag. Laat mij vouwen.
Nee, ik vouw wel.
Oma, sommige zijn dik aan de rand.
Nou en?
Hoe bedoel je? Wij gaan die eten.
In de zomer ging ik vaak naar het platteland.
Het was geweldig.
Onderweg luisterden we naar Depeche Mode
en dat was de eerste keer dat ik hun muziek hoorde.
Tot ik 12 of 13 was, begreep ik de teksten niet echt.
Ik begreep niet echt wat er werd gezegd,
maar het was echt heel goed.
En zo leerde ik hun muziek kennen.
Mijn stiefvader keek hun concerten op zijn computer,
dus hij was degene die me liet zien wie ze zijn.
'Dat is Dave, dat is Martin Gore...'
We bewonderden Depeche Mode samen.
Ik ben heel blij dat ik hen ga zien.
Op de 24e ga ik eerst naar Moskou en dan naar Berlijn.
En ik vertrek op de 26e, dus ik ben terug op de 27e.
Ik kan hier niet drie dagen zonder jou zijn.
-Papa. -Papa.
Pups, wat ben je lief. Hoi, lieverd. Hoe is het, Korben?
Goed.
Heb je je haar geknipt?
Ja, een beetje.
Je bent heel mooi. Hallo, kleine Milah.
Hoi, pap.
Kijk, ik ben hier met Eleven.
Zeg hallo, Eleven.
-Eleven. -Eleven.
We wachten in Bogota en willen jullie zo graag zien.
Ik mis jullie enorm en jij ook, hè?
De kinderen zijn zo'n twee jaar geleden naar Miami verhuisd.
Iets langer dan twee jaar.
En dat is het zwaarste wat me ooit is overkomen.
Het besef dat je kinderen zo snel opgroeien
en dat ze dat zo ver weg doen
en dat je allerlei heel belangrijke momenten mist.
Ik heb mijn vader pas zo'n tien jaar geleden ontmoet,
dus het vaderschap was heel belangrijk voor me.
Zelfs toen ik kind was, dachten alle andere kinderen:
ik word voetballer. En: ik wil astronaut worden.
En ik wist dat ik vader wilde worden en een goede vader.
We praten minstens één keer per week via FaceTime of een ander medium.
En ik luister altijd
naar wat er in hun levens gebeurt.
Het is niet hetzelfde als hen hier hebben,
maar ik probeer een zo goed mogelijke ouder op afstand te zijn.
Ik ben blij dat ze een heel goede moeder hebben,
dus het stelt me gerust dat ze bij haar zijn.
Maar ik zou natuurlijk graag meer aanwezig willen zijn
en steeds als we bij elkaar zijn,
probeer ik daar zo veel mogelijk profijt uit te halen.
We houden contact met onze vader dankzij de band.
Ook omdat we van hem houden,
maar de band brengt ons meestal naar Bogota
en het is zo leuk met hem.
We weten niet wat we zouden doen als deze band niet...
We zouden nu niet in Bogota zijn, maar in Miami.
geregisseerd door ANTON CORBijN
Op 25 juli 2018 gaf DEPECHE MODE het laatste optreden
van hun SPiRiT-tour in de Waldbühne in Berlijn.
Dit is meer dan het verhaal van dat concert.
Dit is het verhaal van zes speciale fans in het publiek.
Mensen in de westerse wereld mogen hun eigen ding doen,
maar ik mocht niet kiezen.
Ik kreeg de informatie, de muziek,
de boeken en de literatuur die waren goedgekeurd door de partij.
Zo was het.
Christian. Boekarest, Roemenië.
Op de radio werd alles enorm gereguleerd.
Ik weet niet wat de criteria waren voor goedkeuring.
De nummers moesten heel zacht zijn
en mochten niet de 'waarden' van de westerse wereld promoten.
Maar er waren mensen
die albums van bands uit de jaren 80 binnensmokkelden.
Mensen maakten bootlegs van die albums.
Ik weet nog dat mijn ouders...
Mijn ouders en mijn oom kwamen in het geheim samen.
Ik mocht niet meeluisteren, want ze waren bang
dat ik op school zou zeggen: 'Dit hebben ze gedaan.'
Ik was een kind. Ik wist niet wat ze deden.
Nu weet ik het wel.
Nu besef ik dat ze in de keuken bijeenkwamen
en zachtjes luisterden en fluisterden.
Ik hoorde Depeche Mode voor het eerst
in '90 of '91. Ik weet het niet meer.
Maar de nationale radio van Roemenië
had een muziekuur, waarin goede muziek werd gedraaid.
Na '90 mochten ze draaien wat ze wilden.
Ik weet nog dat ik me klaarmaakte voor school.
Ik weet niet meer welk nummer het was.
Vast World In My Eyes of Personal Jesus.
En je moet bedenken dat ik geen enkel woord Engels kende.
Het ging puur om de muziek en ik hoorde die en zei: 'Man.'
Tot 2000 waren er geen copyrightwetten in Roemenië,
dus bootlegcassettes werden heel succesvol.
In '93 kon ik met mijn maandelijkse zakgeld
een echt Black Celebration-bandje kopen.
Dat was mijn schat.
Ik speelde dat album nooit,
want ik was bang dat mijn slechte stereo de cassette zou beschadigen,
dus die lag daar maar.
Af en toe maakte ik hem open en keek ik naar de teksten
en de foto's en dan zei ik: 'Op een dag zal ik
'een concert van hen bijwonen.'
Ik was totaal verloren.
Ik wist niet wat ik moest doen.
Ik had een zware depressie.
Die duurde zeven jaar.
Het voelt alsof je in een groot gat zit en je kunt de muren niet beklimmen.
Steeds als je denkt dat je hebt gewonnen, ga je omlaag en moet je opnieuw beginnen.
Het is heel moeilijk, want ik zocht mezelf in feite.
Carin. Perpignan, Frankrijk.
Als ik een leven wilde en niet wilde sterven,
moest ik alles achter me laten
en ergens heen gaan waar ik niemand kende en een nieuw leven beginnen.
Dat heb ik gedaan.
Droom zacht.
Ik ga over Smurfen dromen.
Smurfen?
Wie nog meer?
Weet je het niet?
Azrael en Gargamel.
Slaap lekker, lieverd.
Tot later.
Liz. Los Angeles, Amerika.
Ik ben geboren in Sycamore, Illinois,
een verre voorstad van Chicago.
Het was een plek waar ik nooit echt paste.
Mam is Afro-Amerikaans. Pap is Iers-Amerikaans.
Ze zijn getrouwd in de jaren 60.
Er was veel rassenscheiding.
Op mijn highschool
deden we auditie voor de cheerleaders
en enkelen haalden het.
Ouders klaagden dat er te veel zwarte kinderen cheerleader waren
en vroegen of er weggestuurd konden worden.
Er was veel raciale spanning op school
en er werd geen aandacht aan besteed.
Er hing een bepaalde sfeer.
Als je van hiphop houdt, ben je zwart en dat is het.
En als je zwart bent, moet je van hiphop houden
en anders ben je raar.
Heb je hulp nodig, mam?
Er was een heel duidelijke scheidingslijn.
Ze begonnen vroeg in de jaren 80, toch?
In '82 of '83?
Ja, '81, '82.
Toen werd de muziek gedomineerd
door de punkbeweging en zo.
Er zijn niet veel bands uit die tijd die nog steeds spelen.
Ja.
Het is heel interessant te zien hoe ze
uit die post-punk- en alternatieve beweging komen.
Het is een geweldige kans hen dat te zien afmaken.
-Dat vind ik ook. -Ja.
Daniel. Berlijn, Duitsland.
Opgroeiend in Brazilië, in een advocaten- gezin, vond ik leuk wat zij leuk vonden.
Wat zij me opdroegen, deed ik.
Religie speelde een heel grote rol in ons leven.
We hadden allemaal een idee van hoe onze levens er later uit moesten zien.
Na highschool moesten we
meteen naar de universiteit.
Dan een baan krijgen, trouwen en kinderen krijgen voor je 25e.
Ik ben geen typische Carioca, iemand uit Rio.
Ik wilde niet elk weekend naar het strand.
Ik had altijd het idee dat mijn toekomst daar niet lag.
Ik kreeg mijn geloofscrisis rond mijn universiteitsjaren.
Na verloop van tijd besefte ik dat het niet zou gebeuren.
Ik zou niet precies worden wat mijn familie van me verwachtte.
O, ja.
De hardste, beste intro van welk album dan ook.
Ik heb Engels geleerd
door voornamelijk tv-shows te kijken,
maar het belangrijkste, de uitspraak, heb ik geleerd van muziek.
Ik vind A Pain That I'm Used To heel mooi.
Ik weet niet waarom, maar de tekst is goed.
Steeds als ik een album ontdekte,
had ik geen idee wat ik zou gaan horen.
Ik speelde het en luisterde gewoon.
Black Celebration bijvoorbeeld.
De eerste keer dat ik het speelde op mijn slechte stereo,
zei ik bij het begin: 'O, mijn god. Ongelofelijk.'
Toen ik Engelse lessen kreeg, zei ik tegen mijn vriend:
'Laten we iets gaafs doen en de tekst vertalen.'
Voor de tweede keer ging er een Depeche Mode-wereld voor me open,
toen ik de teksten leerde
en begon te begrijpen waar ze over zongen.
Dit is een T-shirt dat ik heb gemaakt voor Depeche Mode.
Dat zijn mijn zus en mijn vader, denk ik.
Ik was 25 en kreeg een ernstig auto-ongeluk.
Ik lag drie dagen in coma
en toen ik bijkwam, herinnerde ik me niets meer over mijn oude leven.
Dus mijn nieuwe leven begon op mijn 25e.
Ik ben al mijn herinneringen kwijt.
Ik herkende mijn moeder niet, mijn vader, vrienden, mijn relaties
en het was heel moeilijk.
Ze zeiden dat ze nooit zullen terugkomen.
Dat is vreemd als je 25 bent.
Weten dat je niet weet wie je bent.
Ik moest naar school met kinderen van vier
om weer Frans te leren en te leren lezen en schrijven,
want ik was alles vergeten.
Mensen, familie en vrienden, proberen je te helpen,
maar dat kunnen ze niet.
Ze komen met foto's,
boeken, mijn spullen.
Ik herinner me niets, behalve Depeche Mode.
Ik hoorde één nummer op tv en zei: 'Ik ken dit.
'Ik vind dit geweldig.'
Ik wist dat ik van die band hield, maar ik weet niet waarom.
Het is heel vreemd.
Ik vroeg mijn ouders wat cd's te brengen
en ik heb veel albums
en ik wist dat ze een deel van mijn leven waren.
En ze hebben mijn leven ook veranderd.
Weg zijn van Korben en Milah is heel pijnlijk voor me.
Ik mis hen vreselijk, maar ik zie hen één of twee keer per jaar
en het is meestal dankzij DMK.
De oorsprong van DMK was heel organisch.
Het was totaal niet gepland.
Als ik een plan had gemaakt:
'Laten we een coverband vormen die het internet bestormt
'en de hele wereld over gaan om op te treden', was het nooit gebeurd.
Het begon met de cover van Shake the Disease.
Een nummer over gebroken harten
en ik had het op dat moment heel zwaar.
Ik ging toen na 15 jaar scheiden van mijn vrouw,
Milah en Korbens moeder.
En ik moest iets artistieks doen om die pijn te uiten.
Ik dacht: laten we een video maken en een cover.
Het idee was dat ik het zelf zou doen
en het zou een reinigende ervaring zijn.
En toen ik begon,
kreeg ik het idee dat er meer percussie nodig was,
misschien een schaar of een waterspuit.
Ik bedacht geluiden en liet Milah en Korben die maken
en ik zei wanneer ze die geluiden moesten maken en we filmden onze eerste video.
De kinderen vonden het geweldig en we filmden nog een tweede video
en een derde en die derde video sloeg aan.
We werden vaak geïnterviewd
en we werden gevraagd voor festivals in andere landen.
Het begon te groeien en dat hadden we nooit verwacht.
De recentste nummers die we hebben gecoverd, zijn van Violator,
maar we willen nu Precious coveren,
dus het wordt een nieuwer geluid.
Precious is een heel speciaal nummer voor me, omdat mijn kinderen ver weg wonen.
Zij zijn mijn engelen met zilveren vleugels
en ik herken me echt in dat nummer toen Martin het schreef.
We hebben het nog niet gedaan, want steeds als ik het wil zingen,
breekt mijn stem en begin ik te huilen.
Het is moeilijk als je 14 en 17 bent
en je gezin uiteenvalt op die manier.
Ik was laatst in een supermarkt en Precious werd gedraaid,
dat Martin na zijn scheiding voor zijn kinderen schreef,
en ik stond te snikken in de supermarkt en dacht: o, mijn god.
Ik moet dit wagentje laten staan.
Maar dat was weer een teken
dat elke fase van mijn leven en alles wat me is overkomen,
een link heeft met deze band.
Brazilië in de jaren 80 was een puinhoop.
Het land kwam net uit een dictatuur.
We waren nog een nieuwe grondwet aan het vormen
en het land moest nog op orde worden gebracht.
De economie was vreselijk.
Elke president probeerde een fantastisch plan te bedenken,
zoals de nullen van prijzen weghalen
of geld innemen, zodat mensen zonder geld niet...
Er zou geen inflatie zijn. Mensen konden geen geld uitgeven.
Voor Roemenië kwam er een groot keerpunt in '89,
toen het communisme instortte
overal in Oost-Europa en Centraal-Europa.
Alles werd gerantsoeneerd.
Zo mocht je een bepaalde hoeveelheid brood kopen.
Een bepaalde hoeveelheid melk.
Mensen in de westerse wereld
kunnen in de winkel melk kopen en dat is heel gewoon.
Ze mogen hun eigen ding doen.
Hier was zelfs iets kleins een strijd.
We mochten maar twee of drie uur tv-kijken.
Er werd verder niets uitgezonden
en natuurlijk alleen in zwart-wit.
Iedereen zat voor de tv en vervloekte het regime, maar zacht natuurlijk,
bang dat ze, als ze hardop zeiden wat ze vonden van het regime
en van de staat van het land en zo,
zouden worden verraden en problemen zouden krijgen.
Lang geleden waren hun teksten heel politiek
en op dit nieuwe album is dat weer zo.
De situatie in de wereld op dit moment
is zo dat je als artiest moet zien wat er gebeurt
en dat in je muziek moet stoppen.
Het is een thema dat ze nu weer oppikken.
Dat vind ik zo geweldig aan Depeche Mode.
Dat is de boodschap van hun muziek.
Het leven kan somber en duister zijn,
maar uiteindelijk leven we nog en hebben we emoties.
Het voegt iets toe aan het leven en hun muziek ook als je die hoort.
Je gaat aandacht besteden aan alle kleine details.
Ik probeer onder andere positief te blijven
omdat ik het gevoel heb dat ik hier niet zou moeten zijn.
In juli 2014 kreeg ik de diagnose borstkanker.
En ik had een triple negatieve kanker.
Een fase drie triple negatieve kanker.
Die heeft een hoog overlijdensrisico en komt ook vaak terug.
Dus ik vroeg of ik
op vakantie kon gaan met mijn gezin,
want ik dacht dat het onze laatste vakantie zou zijn.
-Goedemiddag, Liz. -Hé.
-Hoe is het vandaag? -Goed. En met u?
Goed. Hoe is het met het gezin?
-Goed. -Dat is mooi.
De chemotherapie brandde door mijn aderen.
Maar ik bleef doorgaan, want ze...
Ze gaven me een echo
en ze zagen dat de kanker minder werd.
Die reageerde.
Oké. Onder je tong, graag.
Die maakte ik af en toen werd ik geopereerd.
Daarna werd ik zeven weken lang dagelijks bestraald.
Oké. Bedankt.
Steeds als ik ging,
zetten ze Depeche Mode voor me op.
Je zit daar maar en je kon een koptelefoon opzetten
of ze konden een speaker regelen,
dus ze draaiden elke keer verschillende Depeche Mode-nummers voor me.
Het is raar. Iemand vroeg een keer:
'Waarom wil je iets geliefds in verband brengen met zoiets vreselijks?
'Krijg je dan geen nare associaties?'
En ik zei: 'Nee, ik stelde me voor
'dat ik ergens anders was.'
Ik dacht gewoon: oké, dat is goed.
Ik zal blijven leven
en ik ga nog eens naar Depeche Mode.
Je coming-out is nooit zoals je je die had voorgesteld.
Na een tijdje is het duidelijk. Je bent 27 en hebt geen vriendin.
Eerst kon ik het zelf niet eens toegeven.
Toen dat eindelijk lukte, leidde ik een dubbelleven.
Ik dacht: niemand mag weten wat ik doe.
Niemand mag weten wat ik denk.
Ik moet één persoon zijn voor mijn ouders en een ander voor mezelf.
Mijn eerste vriend hielp me wel, maar we waren toch bang.
Mijn ouders mochten het niet weten. Vooral mijn moeder niet.
Ik probeerde het zo lang mogelijk geheim te houden,
maar je moeder weet het.
Ouders weten het altijd. Ze doen gewoon alsof.
Ze sluiten hun ogen ervoor.
Mijn moeder belde een keer en vroeg het me
en ik zei ja en zij zei:
'We zeggen niks tegen je vader.'
Maar dat duurde ook niet lang.
Mijn vader vond tijdschriften in mijn rugzak.
Hij was niet zo blij.
Een broer van hem was vroeg in de jaren 90 gestorven aan hiv.
Hij was mijn peetvader.
Dus het beeld dat mijn ouders hadden van homoseksuelen
bestond uit allerlei verkeerde stereotyperingen.
Maar na een tijdje gingen ze me echt steunen.
Ik begon mijn vrienden aan hen voor te stellen
en zij waren dol op hen.
Tot ik Phillip ontmoette en mijn ouders zijn dol op hem.
Hoi, Phillip.
Hoi.
Hoe voel je je?
Moe.
Ze zijn compleet omgedraaid.
Vooral mijn vader, die allerlei vooroordelen had over homoseksuelen.
Nu behandelt hij mijn man als...
Ze zijn echt een typische schoonvader en schoonzoon.
Depeche Modes muziek laat je nadenken over het katholieke schuldgevoel.
Ik lette op de teksten.
Ze praten over seks, religie, schuldgevoel.
Het gaf me het zelfvertrouwen te beseffen dat ik mijn overtuigingen kan veranderen.
Het is geen probleem. Er zal niets gebeuren.
Je bent vrij om te geloven wat je wilt.
Er is helaas nog veel geweld
tegen LHBT-mensen in Brazilië.
Jongere mensen komen uit de kast
en ze zijn niet bang te laten zien wie ze zijn.
We kunnen alleen hopen dat het beter wordt.
Ik had nooit nagedacht over Depeche Modes impact op me
tot de Tour of the Universe in 2009.
Ik kocht kaartjes voor vijf concerten op rij.
Zeven of tien dagen ervoor dacht ik: het zou leuk zijn met iemand te gaan.
Misschien kan ik iemand ontmoeten op het forum.
Ik vond een bericht van een Amerikaanse meid die zei:
'Voor alle eenzame reizigers die naar Duitsland gaan...'
Ik schreef: 'Hé, ik ben Christian uit Roemenië.
'Ik ga naar dezelfde concerten.
'Zullen we samen reizen?'
Ze reageerde al snel: 'Ja.'
Dankzij haar heb ik veel mensen leren kennen.
Mensen uit Italië.
Griekenland.
Veel mensen uit Duitsland.
De groep begon te groeien en de achtergronden maakten niet uit.
De leeftijden maakten niet uit.
Dat was de gemeenschappelijke taal.
En mijn gevoel van gemeenschap
en mensen kennen en hun plezier kennen
en hun liefde voor Depeche Mode groeide door.
Op dit moment, in 2018,
hebben we niet alleen een connectie via de band.
Velen van ons zijn echte vrienden
en dit soort vriendschap zal Depeche Mode overstijgen.
Elk album staat voor een tijdperk in hun carrière,
maar ook voor een tijdperk in onze levens.
Toen Exciter uitkwam, bijvoorbeeld,
waren er hoge verwachtingen.
Toen sloot ik allerlei vriendschappen op internetfora.
Vrienden van over de hele wereld.
Je moet Martin Gores achtergrondzang zingen.
Depeche Mode tourde toen vooral in Europa en de VS.
Ik wilde hen dolgraag live zien, dus ik ging naar acht concerten op rij.
Berlijn is de Depeche Mode-hoofdstad.
De fans zijn hier best wild.
We hebben Frankrijk.
Rusland. Oekraïne.
VS. Portugal.
Zweden. Duitsland.
Japan.
Brazilië.
VS.
Ik kom uit Kiev en ik startte de rij een week geleden.
Als ik de band ontmoet, wat zal ik dan zeggen?
Als fans gaan we, als dat kan, naar concerten.
We zijn er dol op.
Ik geef hun mijn slip.
Ik ben in Engeland geweest.
Twee keer in Spanje.
In Frankrijk, Italië, Duitsland, voor het eerst in Berlijn.
Dit is het interessante aan het album.
Het begint met Never Let Me Down Again.
Er zijn allerlei gesprekken gaande
over waar dat nummer over gaat.
Ik moest denken aan beloftes die mensen maken, maar niet nakomen.
Ik ben Depeche Mode-fan, maar wie houdt niet van Bowie?
Bowie verdient een speciale plek.
Het is een mooi eerbetoon.
Toen Bowie stierf, stond de aarde even stil.
Het raakte iedereen.
Bowie was een held. Ook voor de band.
Dave kwam bij de band nadat Vince Clarke hem Heroes zag zingen
bij een jamsessie.
Zo is Dave bij de band gekomen.
Dus zelfs dit nummer heeft een speciaal verhaal voor de band.
Uw applaus, graag.
Paardje nummer tien.
Aandacht krijgen toen we klein waren, was eerst best eng.
Ons eerste optreden was in Medellín, een andere stad in Colombia.
Heel goed. 150.
Kom op.
We waren zo klein.
Het was zenuwslopend, maar we wenden eraan.
Eerst waren we zo verward.
Mensen herkenden ons op straat
en we gingen ons belangrijk voelen.
Ik wil dat dit doorgaat, maar het gaat om de tijd die we hebben.
Toen ik negen was, zei mijn vader:
'Geniet hier nu van, want als je oud wordt,
'zul je niet meer in deze band zitten.
'Je zult je schamen om met je vader en broer te spelen.'
Ik zei: 'Niet waar.
'Ik zal altijd dol zijn op deze band.'
Maar hij heeft wel gelijk.
Het is de waarheid.
Toen ik Enjoy the Silence zag, moest ik huilen.
De eerste keer dat ik die video zag.
Het is zo'n meesterwerk.
De tekst en de muziek en alles in dat nummer is...
Het is een nummer dat me kippenvel geeft.
Een van de andere ankers in mijn leven, naast Depeche Mode,
is mijn liefde voor de bergen.
De Enjoy the Silence-video raakte me zo
dat ik wat van Antons ideeën wilde nabootsen,
maar in mijn eigen stijl.
Geen replica's van Antons bezienswaardigheden en omgevingen,
maar: 'Oké, ik heb het idee van de video.
'Nu kan ik die herinterpreteren door mijn ogen.'
De volgende uitdaging was een plek vinden om een cape en kroon te huren.
Ik was er sceptisch over, maar die was best makkelijk te vinden.
De allerlaatste uitdaging was iemand vinden
die geduldig genoeg zou zijn om een koning te spelen.
We zouden op pad gaan
met rugzakken en wandelen
en op bepaalde momenten kreeg ik visioenen en dan riep ik: 'Stop.
'Ik heb een visioen.'
Ik gaf instructies, maakte de foto en liep door.
Eén of twee keer is dat grappig
voor mezelf en de koning.
Maar steeds weer tijdens een wandeling van vier of vijf dagen
werd best irritant,
dus ik ben heel dankbaar voor de twee koningen
die genoeg geduld hadden om mijn instructies op te volgen.
Op deze foto zie je de hoogste piek in Roemenië.
Een eenzame heerser.
Nadat ik de koning naar oude bergen hoog in Roemenië had gebracht,
was het tijd voor iets in de winter.
De eerste koning had zijn grens bereikt, dus het was tijd voor een nieuwe koning.
Mijn broer, die heel veel geduld had.
We waren gezegend met een zee van wolken
en ik kon die momenten vastleggen.
We hadden daar veel plezier.
Er is een tijd geweest dat ik zangeres wilde worden.
Mijn moeder was mijn trainer.
Ze gaf heel strenge, wrede opmerkingen en harde kritieken.
Daar bestookte ze me mee.
Misschien wilde ze dat ik perfect was of dat ik stopte.
Ik moest kiezen tussen mijn opleiding
en het opgeven van mijn studentenleven.
Ik volgde m'n moeders woorden.
Ze wilde dat ik een geleerde, beleefde, ontwikkelde, intelligente vrouw werd
en daar koos ik voor.
We zijn bij het Genghis Khan Statue Complex.
Het is in 2008 gebouwd.
Op dit moment werk ik als toergids.
Ik doe dat nu drie jaar.
Het is een heel interessante baan.
Ik krijg steeds weer andere vragen.
Andere uitgangspunten.
Andere meningen.
Andere verhalen.
Andere verwachtingen voor Mongolië.
Ik moet alles weten.
Ik moet zorgen dat ik de kennis heb
en ik moet voorbereid zijn op elke vraag die gesteld kan worden.
Het is best een uitdaging voor me.
Personal Jesus.
Het is een van de populairste nummers van Depeche Mode.
Ik denk dat ik het leuk vind omdat ik daarbij de controle heb,
want ik speel bas.
Ik heb de controle, dus ik voel me heel machtig.
De beat is zo goed.
Je kunt erop dansen.
Je kunt ermee slapen.
Het is zo goed.
Een van mijn favoriete nummers om te spelen.
Als ouder
wil je dingen waar je van houdt, delen met je kinderen.
Eén jaar zou ik naar de Depeche Mode-conventie in LA gaan
en ik zou hen niet meenemen en daar waren ze heel kwaad om.
Dus ik nam een negenjarige en een 11-jarige mee.
Ze waren zo opgewonden.
Ze zongen elk nummer mee.
Ik vond het zo interessant, want soms zie je kinderen
die dingen stom vinden omdat hun ouders die leuk vinden.
Gaan we naar de muziekwinkel?
Toen ik zwanger was van mijn dochters, ging ik naar Depeche Mode-concerten.
Zoek de kleine, groene Depeche Mode-albums.
Ik was beide keren zes of zeven maanden zwanger.
In het begin kenden ze de band al.
En toen ik in het ziekenhuis beviel, luisterde ik ook naar Depeche Mode.
Ik zeg: 'Een Depeche Mode-concert
'is als de beste kerk waar je nog nooit bent geweest.'
Snap je?
Het is een heel spirituele ervaring en een gedeelde ervaring
die je veel energie en positiviteit geeft.
Dat is wat een favoriete band doet voor jou als fan.
Het voelt alsof die band tegen jou praat.
De melodie, de noten, de stem.
Het raakt de ziel.
Wat ik heb gemerkt aan veel Depeche Mode-fans
die ik heb leren kennen, is dat ze allemaal hebben besloten
te zijn wie ze zijn en meer niet.
Je kunt 1000 keer naar een nummer luisteren
en toch nog een nieuw geluid ontdekken in de mix.
Dat is het mooie aan Depeche Mode. Ik blijf dingen herontdekken.
geregisseerd door ANTON CORBijN
geproduceerd door - DOMiNiC FREEMAN JONATHAN KESSLER - ALEX POLLOCK
uitvoerend producenten DEPECHE MODE - ROB STRiNGER
co-regisseurs - JOHN MERiZALDE PASQUAL GUTiERREZ
co-producenten - SAUL LEViTZ
JEFFERiS GRAY & DUSTiN HiGHBRiDGE PELLE SJOENELL & CALLE SJOENELL
Zijn jullie er nog?
Het is voorbij.
Ga naar huis.
Depeche Mode, verdomme.
Ja.
depeche mode zijn MARTiN GORE - ANDREW FLETCHER - DAVE GAHAN
CHRiSTiAN EiGNER - drums PETER GORDENO - keyboards